Make your own free website on Tripod.com

Τρόπος μετάβασης στο Άγιο Όρος

Επίσκεψη στο Άγιο Όρος επιτρέπεται, σύμφωνα με το Τυπικό της μοναστικής πολιτείας, μόνο στους άντρες.
Η διαδικασία μετάβασης στο Άγιο Όρος είναι σχετικά απλή. Αφού αποφασίσουμε ποιά μέρα θέλουμε να ταξιδεύσουμε τηλεφωνούμε στο Γραφείο Προσκυνητών στη Θεσσαλονίκη (2310252575) για την έκδοση του Διαμονητηρίου.
Η επικοινωνία αυτή πρέπει να γίνει αρκετές μέρες νωρίτερα, ένα μήνα τουλάχιστον, (ιδιαίτερα τους θερινούς μήνες) επειδή ο αριθμός των προσκυνητών που επισκέπτονται το Άγιο Όρος καθημερινά είναι προκαθορισμένος σε 120.
Αν ο παραπάνω αριθμός έχει συμπληρωθεί προτείνουμε εναλλακτική ημερομηνία, πριν ή μετά από την ημέρα που θέλαμε να πραγματοποιήσουμε το ταξίδι. Τα στοιχεία που θα μας ζητηθούν είναι: Ονοματεπώνυμο, όνομα πατρός, έτος γεννήσεως και αριθμός αστυνομικής ταυτότητας με την εκδούσα Αρχή.
Το Διαμονητήριο είναι έγγραφο το οποίο εκδίδει η Ιερά Επιστασία και μας εξασφαλίζει τετραήμερη παραμονή (τρεις διανυκτερεύσεις) στο Άγιο Όρος. Πάνω στο Διαμονητήριο αναγράφονται τα στοιχεία του προσκυνητή, ο κωδικός του αριθμός, η ημερομηνία εισόδου και οι ημέρες παραμονής. Αν παραστεί ανάγκη για περισσότερες ημέρες παραμονής, την παράταση δίνει η Ιερά Επιστασία που εδρεύει στην πρωτεύουσα του Αγίου Όρους, τις Καρυές.
Αφού ολοκληρώσουμε το πρώτο στάδιο, που είναι η εξασφάλιση της έκδοσης του Διαμονητηρίου, επικοινωνούμε τηλεφωνικά με τα μοναστήρια τα οποία θέλουμε να επισκεφθούμε και αυτό γιατί υπάρχουν περιορισμένες δυνατότητες φιλοξενίας.
Οι επισκέπτες μπορούν να πάνε οδικώς (με το αυτοκίνητο τους ή με λεωφορείο) ως την Ουρανούπολη. Η διαδρομή είναι περίπου 140 χιλιόμετρα από Θεσσαλονίκη. Τα μόνα αυτοκίνητα που επιτρέπονται στο Άγιο Όρος είναι αυτά των μονών και των εργατών που δουλεύουν σ΄ αυτές.
Φτάνοντας στην Ουρανούπολη, αφήνομε το αυτοκίνητο σε ένα πάρκινγκ και πάμε στα γραφεία του Αγίου Όρους από τις 8.00΄ μέχρι τις 9.30΄ το πρωί, να παραλάβουμε από το Γραφείο Προσκυνητών, το Διαμονητήριο με την επίδειξη της αστυνομικής ταυτότητας και 25 ευρώ. Μετά πάμε να βγάλουμε εισιτήριο για το φέρι μπότ.
Από την Ουρανούπολη αναχωρεί το φέρι μπότ "Αγ. Παντελεήμων" 9.45΄, που φτάνει στο λιμάνι της Δάφνης σε 2 ώρες, με στάσεις Αρσανά Μ. Ζωγράφου και Μ. Κωνσταμονίτου και Μονές Δοχειαρίου, Ξενοφώντος, Παντελεήμονος.
Από εκεί με άλλο φέρυ μπωτ "Αγ. Άννα" μπορείς να επισκεφτείς την δεξιά πλευρά του Αγίου Όρους, με στάσεις στις μονές: Γρηγορίου, Διονυσίου, Αγίου Παύλου και μέχρι τα καυσοκαλύβια.
Για τις άλλες μονές οι επισκέπτες θα πρέπει από το λιμάνι της Δάφνης να πάρουν το Λεωφορείο (μισή ώρα ) που πάει στις Καρυές και από εκεί με άλλο μέσον (mini bus) στο προορισμό τους.
Πάντως οι επισκέπτες αν θέλουν και είναι προετοιμασμένοι, μπορούν να πάνε από Μονή σε Μονή με τα πόδια, είναι ευκαιρία για περπάτημα, αρκεί να πάρουν από πριν πληροφορίες για τις διαδρομές, ώστε να φτάσουν εγκαίρως στον προορισμό τους και να μη μείνουν απ' έξω.
Για την επιστροφή σας στην Ουρανούπολη από το λιμάνι της Δάφνης, φεύγει πάλι το ίδιο Φέρυ στις 12.00.
Υπάρχουν βέβαια και τα ταχύπλοα που διευκολύνουν την συγκοινωνία, όμως θα πρέπει να κλείσετε έγκαιρα εισιτήριο διότι οι θέσεις και τα δρομολόγια είναι περιορισμένα.
Κατά την είσοδο σας στο καράβι θα σας πραγματοποιηθεί έλεγχος από τελωνειακούς και τούτο διότι απαγορεύεται η έξοδος των κειμηλίων από το Άγιο Όρος χωρίς την απαραίτητη άδεια.

Αγιορείτικη ώρα - Ημερολόγιο.
Το εικοσιτετράωρο στο Άγιο Όρος υπολογίζεται σύμφωνα με το βυζαντινό ημερολόγιο, που μετακινείται κατά τις εποχές του έτους, ούτως ώστε η ανατολή να συμπίπτει κατά το δυνατόν με την ώρα μηδέν.
Στις Μονές του Αγίου Όρους ισχύει η βυζαντινή ώρα, κατά την οποία το ημερονύκτιο αρχίζει με τη δύση του ήλιου που σηματοδοτεί πάντα την 12η ώρα. Στα περισσότερα μοναστήρια η ρύθμιση της ώρας γίνεται κάθε Σάββατο βράδυ για όλη την επόμενη εβδομάδα. Στη μονή Ιβήρων, αντίθετα, το ημερονύκτιο αρχίζει με την ανατολή του ηλίου. Υπενθυμίζεται, εξάλλου, ότι στο Άγιον Όρος ισχύει το "Ιουλιανό" ημερολόγιο.


Free Hit Counter         

 


Επίσκεψη σε μονή

Μια επίσκεψη στο Άγιον Όρος είναι, για τους περισσότερους, εμπειρία ζωής.
Σχεδόν όλοι όταν παίρνουν το δρόμο της επιστροφής δίνουν υπόσχεση στον εαυτό τους ότι κάποτε θα επιστρέψουν. Και οι περισσότεροι τηρώντας την υπόσχεσή τους επιστρέφουν για να ζήσουν αυτή την τόσο διαφορετική εμπειρία της παραμονής στο
Άγιον Όρος. Όλοι πάντως νιώθουν έντονη την ανάγκη να περάσουν κάποτε τα σύνορα του σύγχρονου κόσμου και να ζήσoυν και πάλι την βυζαντινή κοσμική και εκκλησιαστική παράδοση.
Πλησιάζοντας σε κάθε μονή, το πρώτο πράγμα που παρατηρούν οι επισκέπτες είναι ότι κτηριακά οι μονές μοιάζουν με μεγάλα κάστρα, σαν οχυρωμένες μεσαιωνικές πολιτείες. Ένα επιβλητικό και πανύψηλο τείχος ενισχυμένο κατά διαστήματα με πυργίσκους, πολεμίστρες, ζεματίστρες, καθώς και ένα μεγάλο και επιβλητικό πύργο στο υψηλότερο ή το πιο αδύνατο σημείο της μονής.
Ο λόγος που υπαγόρευσε στους μοναχούς τέτοιου είδους κατασκευές, ήταν η ανάγκη που είχαν να αμυνθούν απέναντι στους πολλούς και διάφορους εχθρούς που επιχείρησαν να κατακτήσουν και να λεηλατήσουν το Όρος ανά τους αιώνες (πειρατές, Φράγκοι, Καταλανοί κ.α.).
Στη μέση περίπου του τείχους βρίσκεται η μία και μοναδική είσοδος της μονής, με δύο πύλες σε μικρή απόσταση η μία από την άλλη. Οι πύλες κλείνουν με βαριές ξύλινες πόρτες επενδυμένες εσωτερικά με μακριές σιδερένιες λάμες και εξωτερικά με μεγάλες μεταλλικές πλάκες. Ανάμεσα στις δύο πύλες βρίσκεται ένα μικρό κελί όπου οι επισκέπτες συναντούν τον Πυλωρό. Δουλειά του Πυλωρού είναι να ασφαλίζει τις πόρτες μετά την δύση του ηλίου και να τις ανοίγει με την ανατολή. Ακόμη, ελέγχει τα διαμονητήρια των επισκεπτών και τους οδηγεί στο αρχονταρίκι.
Εκεί οι επισκέπτες συναντούν τον Αρχοντάρη, ο οποίος θα τους προσφέρει νερό, καφέ, τσίπουρο και λουκούμι. Αργότερα, και αφού οι επισκέπτες υπογράψουν στο βιβλίο των επισκεπτών, ο βοηθός του αρχοντάρη, ο παραρχοντάρης, τους οδηγεί στα δωμάτια τους για να ξεκουραστούν.
Το απόγευμα (γύρω στις 16.00) οι επισκέπτες κατεβαίνουν στην μεγάλη αυλή όπου βρίσκεται το καθολικό. Είναι ο κεντρικός ναός της κάθε μονής και συνήθως η θέση του είναι στο κέντρο της αυλής. Δίπλα από αυτό είναι η φιάλη που χρησιμεύει για την τέλεση του αγιασμού των υδάτων. Γύρω από τον ναό υπάρχουν άλλα παρεκκλήσια, διάφορα κτίρια, και πολλά δέντρα.
Σε κάποιο σημείο στην αυλή και πάντα κοντά στο καθολικό υψώνονται οι πύργοι των κωδωνοστασίων, όπου κρέμονται ένα πλήθος από καμπάνες διαφόρων σχημάτων και μεγεθών.
Μπαίνοντας στο καθολικό οι επισκέπτες για να παρακολουθήσουν τον Εσπερινό, παρατηρούν ότι σε όλα τα μέρη του ναού υπάρχει μία κλίμακα ανόδου και τελειώσεως, που ξεκινάει από τον έναν χώρο στον άλλο, από παρεκκλήσι σε παρεκκλήσι, από το τέμπλο, τις εικονογραφήσεις στους τοίχους και καταλήγει στον κυρίως ναό, στο Ιερό Βήμα, με αποκορύφωση του τεντώματος της ψυχής στον τρούλλο, όπου ο Παντοκράτορας Χριστός εποπτεύει τον κόσμο.
Αμέσως μετά τον Εσπερινό ακούγεται το σήμαντρο που ειδοποιεί τον κόσμο ότι πρέπει να πάει στην Τράπεζα γιατί ήρθε η ώρα για φαγητό.
Η τράπεζα κατασκευασμένη για να χωράει πολλούς πιστούς, είναι ένα μεγάλο και ευρύχωρο κτίριο, συνήθως απέναντι από το καθολικό. Πρώτα στην αίθουσα μπαίνει ο Ηγούμενος, ακολουθούν οι υπόλοιποι μοναχοί και τέλος οι επισκέπτες. Γενικά η
τροφή των αγιορειτών μοναχών είναι λιτή. Το κρέας λείπει εντελώς και συνήθως το δείπνο αποτελείται από όσπρια, ζυμαρικά, λαχανικά, ελιές, ορισμένες φορές λάδι, ψαρικά και φρούτα. Αξιόλογο είναι το παραδοσιακό ψωμί τους ενώ το κρασί τους που συνοδεύει κάθε γεύμα είναι θεσπέσιο.
Σ
την μέση περίπου της αριστερής πλευράς της τράπεζας υπάρχει ένα άμβωνας όπου ο Αναγνώστης διαβάζει διάφορα αναγνώσματα και κηρύγματα κατά την διάρκεια του φαγητού.
Με το πέρας της τράπεζας οι επισκέπτες επιστρέφουν στο καθολικό. Εκεί τους περιμένει ο Βηματάρης η οποίος βγάζει τα Αγια Λείψανα του αρχείου της μονής στο Ιερό Βήμα για να τα προσκυνήσει ο κόσμος.
Από κει και πέρα η υπόλοιπη ημέρα είναι ελεύθερη. Αυτές είναι και οι σπουδαιότερες ίσως στιγμές όπου οι επισκέπτες τριγυρνούν στην αυλή, πηγαίνουν και ξεκουράζονται ή βρίσκουν κάποιους μοναχούς, συζητάνε μαζί τους, ακούνε τις απόψεις τους, οι μοναχοί με υπομονή και καλοσύνη προσφέρουν τις εμπειρίες και τις συμβουλές τους, και το κυριότερο δίνουν τις ευχές τους.
Το πρωί (γύρω στις 04.00) οι επισκέπτες πηγαίνουν πάλι στο καθολικό για να παρακολουθήσουν τον όρθρο και τη Θεία Λειτουργία. Ακολουθεί η τράπεζα (γύρω στις 08.00) και κατόπιν οι επισκέπτες αποχωρούν από τη μονή και συνεχίζουν το ταξίδι τους.

Στο Άγιον Όρος μαθαίνει κανείς πως τα πάντα συλλειτουργούν δοξάζοντας τον Τριαδικό Θεό και την Κυρία Θεοτόκο.
Εκεί, η ποικιλία των μορφών της μοναχικής ζωής, η πλούσια βλάστηση, η ετερότητα του κάθε μοναχού, το μέγεθος της ιστορικής κληρονομιάς που φυλάγεται, όλα κατορθώνουν και συνυπάρχουν αρμονικά. Η ετερότητα και διαφορά δεν συνιστούν διαίρεση, φθορά και αποτυχία της ζωής ως κοινωνίας.
Γι' αυτό μπορεί να έχεις μια βασιλική του 10ου αιώνα με τοιχογραφίες του 14ου από τους μαΐστορες της Μακεδονικής σχολής και φορητές εικόνες του 16ου αιώνα από τους μαστόρους της Κρητικής σχολής και όλα να δενουν. Και αυτό γιατί λένε το ίδιο πράγμα, ακούμε την ίδια ομολογία.
Η προσευχή, η νηστεία, οι εκούσιες στερήσεις, ρίχνουν τον άνθρωπο σ' έναν ορίζοντα που βρίσκεται ακόμη μπροστά μας, περιμένουμε να έλθει, του νεκρώνουν το ατομικό θέλημα και έτσι μπορεί να προκόψει αληθινά προχωρώντας σε τόπο ολόφωτο, σε δίχως όρια απλοχωριά.
Το σεμνό χαμόγελο, το αγέρωχο και ειρηνικό βλέμμα, η απορροφημένη από το Πνεύμα του Θεού όψη, όλα γίνονται δείκτες μιας άλλης βιοτής, μήνυμα και μαρτυρία, εικόνα της μελλοντικής κατάστασης αυτού που πίστεψε και βαπτίστηκε σε τίποτε λιγότερο από τη ζωή της Αγίας Τριάδος.
Η ακατάσκευη και απλή ζωή του ευαγγελίου είναι η ζωή του Χριστιανού· Ο μοναχός, είναι η εικαστικότερη και καλλιτεχνικότερη έκφρασή της.
Ο μοναχός ως επίγειος άγγελος και ουράνιος άνθρωπος, επιλέγει τη σιγή από τη φλυαρία. Γνωρίζει από την αψευδή μαρτυρία των προγενεστέρων του ότι η σιωπή είναι η γλώσσα του μέλλοντος. Γνωρίζει, επίσης, ότι η ταπείνωση - δώρο και τούτο της χάρης του Θεού - είναι το ένδυμα της θεότητας.
Τα μάτια της ψυχής του μοναχού έχουν στηλωθεί στο όραμα της βασιλείας του Θεού. Οι σχέσεις του με το φυσικό κόσμο, τους ανθρώπους, δεν είναι δουλικές αλλά μεταποιημένες από την άκτιστη χάρη του Θεού.

Χαιρέτησε την Χάριν! Όταν αισθάνεσαι κατάνυξιν, είναι επειδή σε επισκέπτεται ή Χάρις του Θεού.
Χαιρέτησε την και αγκάλιασε την, δηλ. ζήσε την επίσκεψιν της Στοργής του Θεού εκείνη την ώραν και ταπεινά ευχαρίστησε τον Θεόν δια το δώρον αυτό και παρακάλεσε Τον να μη σε εγκαταλείψει ποτέ!

 


   

Διήγηση για την άφιξη της Παναγίας στο Άγιον Όρος.

Σύμφωνα με μια παράδοση, όταν οι Απόστολοι έβαλαν κλήρο για το πού θα πήγαινε ο καθένας τους να κηρύξει το Ευαγγέλιο, ζήτησε και η Παναγία να λάβει κλήρο, ώστε να μη μείνει αμέτοχος του κηρύγματος και στον κλήρο έλαχε η Ιβηρία της Μ. Ασίας.
Και όταν η Παναγία ετοιμαζόταν να μεταβεί εκεί, εμφανίστηκε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ λέγοντας της: «Θεοτόκε Παρθένε, Ιησούς Χριστός ό εκ σου γεννηθείς, ούτω σοι κελεύει μη χωρισθής της Ιουδαίας γης, ήτοι της Ιερουσαλήμ. ό γαρ τόπος, ό σοί κεκλήρωται, ουκ εστίν ή Ιβηρία, άλλ' ή χερσόνησος της Μακεδονίας, ή του όρους Άθω καλούμενη, ήπερ από του σου προσώπου φωτισθήσεται».
Μόλις έφθασε η Παναγία στον Άθω ακούστηκε μια μεγάλη βοή από όλα τα είδωλα που βρίσκονταν στη χερσόνησο και η βοή, σαν κραυγή μεγάλη, ακουγόταν να λέει: «Άνδρες, οί του Απόλλωνος άπαντες πορευθέντες είς τον του Κλήμεντος λιμένα προϋπαντήσατε τη Μητέρα του Μεγάλου θεού Μαρίαν».
Γι' αυτό όλοι έτρεξαν στο λιμάνι και με μεγάλο σεβασμό συνόδευσαν στο Συναγωγείο τη Θεοτόκο, τον Ευαγγελιστή Ιωάννη και την ακολουθία τους και ζητούσαν να μάθουν για το μεγάλο μυστήριο της ενσαρκώσεως του Λόγου του θεού και απορούσαν πώς, ενώ η Παναγία ήταν Εβραία, μπορούσε να τους τα εξηγεί όλα στα ελληνικά. Η Θεοτόκος, ευχαριστημένη από τον τόπο που της κληρώθηκε, είπε την παρακάτω ευχή: «Υίέ μου καί θεέ μου, ευλόγησαν τον τόπον τούτον καί κληρον μου, καί έκχεον το έλεος σου επ' αυτόν, καί φύλαξαν αυτόν άβλαβη μέχρι της συντέλειας του αιώνος τούτου...».
Αφού ευχήθηκε αυτά η Θεοτόκος, ακούστηκε φωνή από τον ουρανό να αποκρίνεται: «"Όσα προσηύξω, Μητερ μου, ούτω έσται σοι πάντα, εάν καί αυτοί τα εντάλματα μου φυλάξωσιν. Από του νυν καί εξής έστω ό τόπος ούτος κλήρος σος καί περιβόλαιον σον, καί παράδεισος, έτι δε καί λιμήν σωτηρίας των θελόντων σωθήναι, αλλά καί προσφυγή καί καταφύγιον καί λιμήν ατάραχος της μετανοίας των πεφορτισμένων εν πολλαίς άμαρτίαις».
Το γεγονός αυτό, της ελεύσεως της Παναγίας Θεοτόκου στον Άθω, καταγράφεται στους κώδικες Λ'-66 και Γ-31 της Λαυριωτικής βιβλιοθήκης και από τότε το Άγιον Όρος ονομάστηκε «Περιβόλι της Παναγίας».  

Πίνακας αποστάσεων & χρόνου,
ανάμεσα στα κοινοβιακά Μοναστήρια Αγίου Όρους